Karalama

Son yazımın üzerinden tam olarak 635 gün, diğer bir deyişle 1 yıl 8 ay 27 gün geçmiş.

Neden bu kadar uzun süre ara verdiğim konusunda inan benim de fikrim yok. Keşke yazabilseydim ama yazamadım. Burada yakınacak değilim elbette fırsatım olmadı yazamadım gibilerinden. Çünkü bir şeyi yapmak için zamanını beklemek, fırsatını kollamak gibi kavramlar yersiz ve anlamsız…

Son yazımı 2008 yılının Ağustos ayında işe girdikten iki gün sonra yazmışım. Artık ondan sonra nolduysa, iş koşturmacası mı, İstanbul cebelleşmesi mi, adını ben bile hala koyabilmiş değilim.

Girdiğim o işte Ağustos 2008’den Eylül 2009’a kadar tam 14 ay çalıştım. Çok severek, isteyerek gelmiştim oysa ki İstanbul’a… Ayrılırken o duyguların kırıntılarının kalmadığını hissettim. Geriye dönüp baktığımda mutlu olmadığımı gördüm. O koşa koşa giden adamdan eser yoktu. Bir şeyler eksikti, olması gereken yerde değildi.

İzmir mutlulukları gibi değildi İstanbul’da yaşananlar. İnsanlar aynı değildi bir kere. Benim hiçbir zaman olamayacağım bir şeye dönüşmüştü onlar çoktan. Bununla sevinsem mi üzülsem mi bilmiyorum ama sanırım sevinmek daha ağır basıyor. Çünkü ben İzmir’de otobüs kuyruklarında hep sıramı beklemiştim, kimsenin önüne atlamamıştım, sürekli bir yerlerden bir yerlere yetişmek zorunda kalmamıştım, tıkış tıkış otobüsleri, metroları kullanmamıştım, toplu taşıma araçlarında saatlerimi geçirmemiştim… Devamı »

Askerlik, ardından gelen Alanya tatili, kardeşimin Erciyes Üniversitesi’ndeki mezuniyet töreni, İzmir seyahati, İstanbul’a geliş ve İzmit seyahati derken Mayıs’la birlikte 3 ay geçti. Her şey birer birer yerine otururken tek eksik kalan şey “iş”ti, ta ki geçtiğimiz haftaya kadar… Onu da hallettim. 4 Ağustos 2008 itibariyle bilgi teknolojileri sektöründe lider şirketlerden biri olan kurumsal bir yapıda işe -hep istediğim yer olan İstanbul’da- başlıyorum. Bunun getirdiği heyecanı hissediyorum. Yıllar geçince neler olur, neler biter, zaman neler getirir bana bilmiyorum ama içimden bir ses iyi şeylerle karşılaşacağımı söylüyor bana.

Hep istediğim o fırsatla karşılaştım ve sonuna kadar gideceğim, dur durak bilmeden.